Dzisiaj mam zaszczyt zająć się czymś w rodzaju relikwii, jaką stała się nagle (może nie całkiem...) gitara o zagadkowej nazwie PRS, czyli jedno z najpopularniejszych obecnie wioseł na świecie. Panie i Panowie – oto PAUL REED SMITH, do tego model Santana w wersji SE.

Gitara jak gitara. Ma 6 strun, 2 potencjometry – siła i barwa tonu, mostek typu tremolo vintage (troszkę zmodyfikowany) i trójpozycyjny przełącznik sterujący kolejnością przetworników. No i co jest niecałkiem zagadkowe, przypomina swoim kształtem gitarę. Jeśli chodzi o kształt, to jest to widok zaiste wyborny. Według mnie są tylko dwa takie kształty – a właściwie trzy, bo w tę kategorię wchodzi jeszcze GIBSON LP na którym to zdaje się oparto głównie projekt słynnego i opisywanego PRS-a. Chodzi mi o to, że ten kształt przypomina najbardziej czarowny i inspirujący każdego muzyka (gitarologa) obraz, czyli widok kobiecego ciała ;) I niech nikt mi nie zaprzecza, że to jest główny powód dla którego my wioślarze chwyciliśmy za gryfy gitar. Na gitarę najlepiej i najpewniej – mówiąc prostolinijnie – wyrywało się panienki!!!

A ta gitara prezentuje się po prostu wspaniale. Do tego jest bardzo starannie wykonana – w końcu marka zobowiązuje.

Ale wróćmy do meritum. Gitara, którą testowałem, nie należy do moich ukochanych. Zawsze nr 1 będzie dla mnie GIBSON LP, chociaż dziesięć lat temu pokochałem też IBANEZA JEM-a. A kto mi zabroni kochać się aż w dwóch? Ale i Santana SE ma swoje przymioty. Jeśli chodzi o dźwięk, to jest on bardzo rasowy i tłusty na wzór amerykańskiego społeczeństwa z cholesterolem w żyłach. Dźwięk jest klarowny, ale i ciepły. I baaardzo rockowy. Nic też dziwnego – wszak gitara ma wbudowane dwa przetworniki typu humbucker co gwarantuje nam długi sustain. Dlatego gitarę tą tak ukochali sobie „rasiści” od ciemnych i ciężkich zagrywek. Co ważne, gitara świetnie brzmi sama z siebie na sucho. Zapewne to zasługa mahoniowego korpusu, ale również świetnego spasowania gryfu, który również gra.

Pomimo przepięknego koloru cherry – takiego jak kiedyś był mój GIBSON SG – nie kupiłbym jednak tego wiosła, chociaż cena jest super atrakcyjna. I nie dlatego, że jest to zła gitara. Wprost przeciwnie – jest to bardzo profesjonalny instrument, dobrze, mięsiście brzmiący i znakomicie strojący. Mam zastrzeżenia tylko do dwóch rzeczy. I być może to nie są żadne wady dla innych gitarzystów.

Po pierwsze przeraża mnie grubość gryfu. Myślałem, że GIBSON LP ma najgrubszy gryf na świecie, a tu... nic podobnego. Gryf PRSa jest grubszy. Może przyzwyczaiłbym się do tego, ale po co? Mam swoje lata i do tego pewnie jestem spaczony, bo w moim IBANEZIE gryfu właściwie nie ma... To znaczy – na zdjęciach jest ;) Jest to chyba najcieńszy gryf na świecie. W efekcie „wyścigowcy” nie będą zadowoleni. Inna sprawa, że taka konstrukcja gryfu skłania wręcz do oszczędnego grania mocno osadzonych riffów.

Druga sprawa to położenie przełącznika. Chylę czoła wszystkim, którzy posiadają takowe wiosło i dają sobie radę z szybkim przełączaniem pozycji przystawek. Ja nie mogłem sobie poradzić. Być może PRS-owcy grają na jednej barwie, więc im to nie przeszkadza. Ale ja zmieniam dosyć często położenie mojego przełącznika i umiejscowienie go w testowanej gitarze nie bardzo mi odpowiada. W chwili przełączania trzeba cofnąć rękę aż za mostek o jakieś 15 cm. W chwili szybkiego piórkowania nie ma właściwie czasu na żadne ruchy. Ponieważ mam już swoje lata, to może nie nadążam z ręką? Ale zaraz... Santana, dla którego zaprojektowano protoplastę testowanego przeze mnie modelu, jest ode mnie jednak starszy o co najmniej jedną dekadę i daje sobie jakoś radę. No to może trzeba poćwiczyć?

Gitara jak na swój masywny wygląd nie jest wcale ciężka. A zbudowana jest z przepięknego mahoniu o wyrazistych słojach. Myślę, że wielu muzykom będzie się podobać. Osobiście polecam ją szczerze każdemu, kto dysponuje kwotą nieco ponad 2 tys. zł, a nie ma ambicji zostać szybkostrzelnym wymiataczem. Jeśli liczy się przede wszystkim mocne brzmienie do ciężkiego rockowego grania, PRS będzie świetnym wyborem.

Użyłem PRSa w nagraniach jednego z numerów na najnowszą płytę TURBO, która ukaże się lada tydzień. Oto kilka przykładów:

przykład 1 kanał lewy: BoxElectronics TAURUS H-130
kanał prawy: Peavey 5150

przykład 2 kanał lewy: BoxElectronics TAURUS H-130
kanał prawy: Marshall JCM900

solo 1 kanał lewy: BoxElectronics TAURUS H-130
kanał prawy: Peavey 5150
zagrane na przystawce przy gryfie

solo 2 kanał lewy: BoxElectronics TAURUS H-130
kanał prawy: Marshall JCM900
zagrane na przystawce przy mostku

solo neck pickup nagrane na Peavey 5150

Gitara została dostarczona w bardzo eleganckim i praktycznym futerale, który można zarzucić na ramię, wsiąść do autobusu lub jakiegoś innego METRA, wpaść do dziewczyny i zagrać jej parę rockowych RIFF’ów. Sukces GWARANTOWANY!!!
 

A ponieważ szczegółowe opisy tego wiosła w rodzaju gdzie są wkręcone śrubki i z jakiej elektroniki składa się ta fabryka rocka pojawiły się już w niejednej gazecie, to pozwolicie moi drodzy, że nie będę się więcej zgłębiał w szczegóły. Wszystkich „technicznych” odsyłam do prasy katalogowej.

Swoją osobą mogę tylko bez pudła polecić tę gitarę naszym muzykom. Do bankomatów marsz i po wiosła. No to do zobaczenia na scenie ;)

Pozdrawiam i życzę sukcesów

Wojciech Hoffmann

Dystrybutor: FX Music