Firmy Korg nie zalicza się w Polsce do czołowych producentów pianin cyfrowych. Owszem, w ofercie instrumenty te są cały czas dostępne, jednak niewiele modeli zdobyło sobie szerokie uznanie na polskim rynku zdominowanym przez dwóch producentów, Rolanda i Yamahę. Nie oznacza to jednak, że Korg nie wie, jak budować pianina cyfrowe. Pamiętamy zapewne model doskonałego piana scenicznego SG ProX – do tej pory jest to poszukiwany i ceniony przez muzyków instrument. Jakby idąc tym tropem, Korg dołączył do swojej oferty nową serię pianin przenośnych, do której należą modele SP-200, SP-300 i SP-500. Pierwsze dwa to proste instrumenty wpasowujące się doskonale w ofertę konkurencji dzięki doskonałej relacji cena/jakość. Natomiast model SP-500 na pierwszy rzut „kieszeni” przegrywa z konkurencją... Z ceną około 5700 zł nie należy do najtańszych instrumentów na rynku. Co oferuje w zamian?

Oferuje za to takie atuty, jak od pierwszego kontaktu wyczuwalnie doskonalsza mechanika doważonej klawiatury, niezwykle bogaty wybór atrakcyjnych brzmieniowo barw, bardzo interesujący moduł automatycznego akompaniamentu z 4 wariacjami na styl (!) i niezwykle łatwa obsługa wszelkich funkcji dzięki zainstalowaniu dotykowego wyświetlacza. Czyli – solidne stage piano z dodatkowymi bajerami ;)

Pierwsze pozytywne wrażenie po wypakowaniu instrumentu z kartonu, to przyjemny dla oka, dopracowany design doskonale wpasowujący się w nowoczesny wystrój mieszkania. Drewniane wykończenia po bokach i z przodu (pod linią klawiatury) nie zioną tandetą – doskonale komponują się ze srebrzystą płytą górną. Atrakcyjnym wizualnie i bardzo funkcjonalnym dodatkiem jest pasek czerwonego filcu tłumiącego odgłosy uderzeń przy powrocie mechaniki klawiszy. Klawiatura przypasowała mi od pierwszego dotknięcia – jest ciężka, z wyczuwalnym punktem „przeważenia” młotka, a do tego klawisze są dłuższe niż zwykle. Prawdziwy lotniskowiec! Dzięki temu ma się wrażenie autentycznego komfortu gry. Akcja klawiszy przy ich nieco większej długości niż standardowo w pianinach cyfrowych jest również minimalnie głębsza (15 mm zamiast 13 mm).

Pozornie mogłoby się wydać, że gra na takiej klawiaturze w połączeniu z jej ciężarem będzie trudniejsza, fizycznie bardziej wymagająca... Do pewnego stopnia tak jest, jednak w istocie taka charakterystyka pracy klawiatury skutkuje możliwością uzyskania zdecydowanie szerszego ambitusu dynamicznego! Na pewno łatwiej jest uzyskać dynamikę piano, a nawet piano pianissimo. Uzyskanie pełnego forte fortissimo wymaga za to pełnego zaangażowania aparatu wykonawczego. To nie jest instrument dla „neptyków” ;) Muzyk wykształcony na lekkich klawiaturach syntezatorowych będzie odczuwał dyskomfort. Jest to natomiast idealna klawiatura dla pianistów! Jako, że odebrałem klasyczne wykształcenie pianistyczne, na tej klawiaturze czuję się jak ryba w wodzie ;) Na pocieszenie „syntezatorowców” należy zauważyć, że dostępnych jest 5 krzywych VELOCITY (HEAVY 1/2. NORMAL, LIGHT 1/2) oraz opcja wyłączenia funkcji dynamiki klawiatury (FIX). Pozwoli to na dostosowanie czułości klawiatury dla własnych preferencji manualnych.

Ciężar klawiatury ma istotne znaczenie dla charakterystyki motorycznej klawiatury. Repetycja nie działa „ponadnormalnie”, jak to ma miejsce w wielu współczesnych konstrukcjach (ze znanych mi konstrukcji mistrzem w tym jest Yamaha P-60). Nie ma jednak problemu, by zrealizować partie wymagające szybkiej repetycji – jest jednak konieczna większa dyscyplina manualna. Dodatkowo, dzięki nieco większemu obciążeniu klawiszy realizacja techniki piano jest przy wymagających technicznie partiach łatwiejsza do uzyskania ;) Przykład dźwiękowy repetycji 

Funkcjonowanie klawiatury bardzo przypomina fortepian akustyczny z ciężką klawiaturą koncertową. Jedynie wyczucie momentu przeważenia młoteczka jest nieco bardziej zauważalne, niż ma to miejsce w klawiaturze instrumentu akustycznego. Charakterystyczną cechą jest większe dociążenie dolnych stref klawiatury i mniejsze górnych. Korg SP-500 jest wartą uwagi alternatywą również dla młodych adeptów sztuki pianistycznej – ta klawiatura nie pozwoli na nabycie złych nawyków gry. Na tej klawiaturze trzeba grać w pełni technicznie angażując w motorykę nie tylko palce, ale cały aparat dłoni, nadgarstków i przedramienia. A przy forte fortissimo można (a nawet należy!) nawet unieść... „kuper” ze stołka ;) To nie przesada! I mi się to podoba. Ilustracją niech będzie fragment hymnu olimpiady w Calgary autorstwa Davida Fostera - w dość dowolnej aranżacji.

Najdoskonalsza klawiatura nie zaistnieje bez dobrze brzmiących barw – w tym przypadku zestaw nie ogranicza się tylko do programów fortepianów i pian elektrycznych. Zainstalowany 64-głosowy moduł wyposażono w bogaty zestaw 332 barw fabrycznych i 64 barwy użytkownika, w tym również bank zgodny z GeneralMIDI oraz 16 zestawów perkusyjnych (14 fabrycznych i 2 użytkownika). Najważniejszy jednak jest fortepian – barwy tego instrumentu bazują na stereofonicznych próbkach. I trzeba przyznać, że barwy fortepianowe doskonale współpracują z klawiaturą. Zestaw programów grupy PIANO zawiera nie tylko „zwykłe” barwy – trzeba przyznać, że w szerokim zakresie bardzo wiernie reprodukujące brzmienie fortepianu. Uwagę zwraca charakterystyczny dla fortepianu sposób „nastrojenia” barw imitujących fortepian koncertowy. Znajdziemy również takie perełki, jak nawiązanie do klasyka Korga (M1 Piano), „ugrzeczniony” fortepian o miękkim, jedwabistym brzmieniu (Gentle Piano) oraz wersje „podkładowe” jak 90’s Piano i New Piano, jak również połączenia fortepianu z barwami typu PAD. Zresztą – najlepiej posłuchać powyższe przykłady ;)

Pewien niedosyt odczułem po zapoznaniu się z wyborem pian elektrycznych... W pierwszej chwili – okazało się bowiem, że o ile ustawienie czułości klawiatury na NORMAL sprawdza się w przypadku barw fortepianowych, to dla uzyskania pełnego dynamizmu gry na barwach pian elektrycznych musiałem przestawić czułość na LIGHT 1. I choć brakuje w zestawie barw ostrych, modulowanych pian fenderowskich, zestaw powinien zadowolić większość właścicieli, choć wybór liczebnie nie jest porywający („zaledwie” 6 programów w banku E.PIANO/ORGAN).
Barwa E.Piano 1

Barwa E.Piano 2

Barwa MIDI Grand

Uprzedzając fakty wspomnę, że SP-500 wyposażono w bogaty bank barw użytkownika, w którym znajdziemy dodatkowo wiele interesujących propozycji – w tym również piana elektryczne.
Barwy E.Piano z banku USER

Istotną zaletą instrumentu jest, że przy zmianie programu barwy trzymany akord wybrzmiewa do końca, a dopiero następne dźwięki są odtwarzane przez nową barwę. Skoro jesteśmy przy kontynuowaniu brzmienia – w przeciwieństwie do wielu instrumentów typu pianino cyfrowe, barwy np. sekcji smyczkowych brzmią w sposób ciągły po wciśnięciu pedału SUSTAIN. System operacyjny instrumentu umożliwia przy tym uaktywnienie dla klawiatury dwóch stref – albo dwóch programów barw dla całej klawiatury (LAYER) albo z podziałem dla klawiatury na dwie części (SPLIT).

Co ważne, ekran wyświetlacza reagujący na dotyk (!) ukazuje opcje regulacji proporcji brzmienia obu barw, jak również udostępnia bezpośrednio możliwość transpozycji jednej z barw w zakresie +/-2 oktawy. Wystarczy dotknąć wyświetlacza! Nie trzeba wchodzić w żadne menu ;) Okazuje się to przydatne zwłaszcza na scenie, gdzie szybkość działania jest bardzo wskazana...

Korg SP-500 nie jest standardowym przenośnym pianinem cyfrowym. Prócz takich – skądinąd bardzo użytecznych – „bajerów”, jak dotykowy wyświetlacz instrument wyposażony jest z zaawansowaną sekcję automatycznego akompaniamentu. Na pokładzie znajduje się 128 fabrycznych i 64 użytkownika standardowych styli muzycznych zaszeregowanych w kategorie widniejące na fotografii oraz 26 stylów pianistycznych. Gdy zapoznałem się z listą styli, włączyłem sobie w pierwszej kolejności styl Groove (wtajemniczeni wiedzą, dlaczego :) i zagrałem sobie taki temacik.

W następnej części relacja z najprawdziwszego, knajpianego grania - oczywiście na Korgu SP-500. Zapraszam ;)

Radek Barczak 

Dystrybutor: Mega Music