Focusrite jest od wielu lat istotnym graczem na rynku sprzętu studyjnego. Od wielu również lat seria Platinum funkcjonuje z dużym powodzeniem na rynku sprzętu do studiów domowych. Wiadomo, że od jakiegoś czasu Focusrite skłania się ku technologiom cyfrowym – pojawienie się interfejsu Saffire zapoczątkowało inwazję na ten segment rynku. Czy z powodzeniem?

Radek Barczak

Interfejsów audio na złączu FireWire jest na rynku wiele. Czym można zaskoczyć konkurencję i potencjalnych odbiorców? Jakością? Funkcjonalnością? Innowacyjnością? Tak! Dokładnie w tych kierunkach poszli konstruktorzy Saffire. Więcej – może uprzedzam fakty, ale zadbano również o niezwykle istotny w natywnych systemach komputerowych parametr: wydajność. Ale zacznijmy od początku.

Zacznijmy od tego, że Saffire jest śliczny. To najładniejszy chyba interfejs audio/MIDI na złączu FireWire. Udostępnia jednocześnie dwa wejścia analogowe i dwa cyfrowe – choć ma 4 wloty (dwa XLR i dwa jack 1/4”). Wyposażono go w dwa przedwzmacniacze mikrofonowe z zasilaniem Phantom przełączane zamiennie z wejściami liniowo-instrumentalnymi. Każdy z kanałów posiada niezależną regulację GAIN, po 3 diody informujące o przekroczeniu poziomu –20 dB, -6 dB i pojawienie się przesterowania. Włożenie wtyku jack 1/4” powoduje odcięcie przedwzmacniacza mikrofonowego (wejście XLR) – wówczas możemy przełączyć wejście jack w tryb LINE bądź INSTRUMENT. Do dyspozycji są również dwa wyjścia słuchawkowe z niezależną regulacją wzmocnienia. Z tyłu interfejsu znajdziemy szereg 8 analogowych wyjść zrealizowanych na gniazdach jack 1 /4” , złącza cyfrowe w elektrycznej wersji S/PDIF IN i OUT, dwa złącza MIDI (IN, OUT), dwa porty FireWire i gniazdo zasilania. Warto zaznaczyć, że podłączając interfejs pod 6-pinowy port FireWire interfejs nie wymaga dodatkowego zasilania.

Jak na razie Saffire jawi się pod względem wyposażenia w wejścia i wyjścia jako dość przeciętny interfejs – poza designem. Ale to złuda. Sercem tego interfejsu jest wyspecjalizowany i bardzo wydajny układ DSP. Za co jest odpowiedzialny? Interfejsów wyposażonych w dwa przedwzmacniacze mikrofonowe z zasilaniem Phantom jest wiele. A ile jest takich, które zostały wyposażone w realizowane sprzętowo: kompresor, korektor, symulator wzmacniaczy i pogłos? Niech sobie przypomnę. Novation ReMOTE Audio i... to wszystko! Ale po pierwsze ReMOTE jest na złączu USB i co za tym idzie wydajność jest na wstępie niższa, a poza tym nie dysponuje taką ilością wyjść. A Saffire można „obskoczyć” bez problemu nagranie dwóch wykonawców jednocześnie udostępniając im dwa niezależne miksy na wyjścia słuchawkowe!

To jednak jeszcze nic – brzmienie przedwzmacniaczy jest jak na tę klasę cenową urządzenia zawodowe. Brzmią niezwykle czysto. Po wcześniej przeprowadzonych testach mam wrażenie, że są tożsame konstrukcyjnie z OctoPre LE. Nie podkolorowują dźwięku.

Bardzo istotną zaletą i przewagą jest możliwość załączenia kompresora realizowanego sprzętowo na wejściu, co daje komfort przy nagrywaniu i ZERO dodatkowego obciążenia komputera! Więcej – dla wygodnickich i początkujących producent przygotował dla kompresora 8 wcześniej zaprogramowanych presetów: VOCAL, ELEC. GUITAR, ACC. GUITAR, BASS, BRASS/WIND, PIANO, STRINGS i PERC. Jeśli jesteśmy ambitni, możemy sami ustawić parametry pracy kompresora – do dyspozycji są parametry: TRESHOLD, RATIO, ATTACK, RELEASE i GAIN.

To jednak jeszcze nic – mikser Saffire umożliwia w szerokim zakresie krosowanie sygnałów dla niezależnych torów odsłuchowych, w tym również na tory słuchawkowe tożsame z wyjściami 5/6 i 7/8. Nie ma też problemu, by nie obciążając procesora komputera wykonawcom podać na odsłuch realizowany „talent”, czyli pogłos ;)

To jednak jeszcze nic – najważniejsze, że wydajność sterowników ASIO jest wręcz porażająca. Dość powiedzieć, że w Cubase SX3 przy obciążeniu 90% CPU dla mojej karty EMU1820 na złączu PCI (!) i ustawionej latencji na 100 ms, obciążenie Saffire przy maksymalnej latencji 40 ms wynosiło 85%.

No... Dość tych anafor ;) Parametry toru audio są wzorcowe – wystarczy spojrzeć na pomiary w pętli analog OUT –> analog IN dla częstotliwości 44.1 kHz.

16-bit/44.1 kHz

24-bit/44.1 kHz

Nie koniec to zalet testowanego interfejsu. W komplecie dostarczany jest zestaw wtyczek VST duplikujący możliwości pokładowego DSP – do dyspozycji jest kompresor, EQ, symulator wzmacniaczy i pogłos. Przyznam, że brzmienie kompresora bardzo przypadło mi do gustu. Jest czysty w brzmieniu, nieco „obojętny”, ale jako uzupełnienie bardzo barwiącego brzmienie PSP MixPressora jest świetny. I na szczęście bez podłączonego do komputera Saffire działa ;) Insza inność, że po zainstalowaniu wtyczek musimy je autoryzować on-line. Zdarzyło się, że w dniu, gdy otrzymałem do testów Saffire serwer autoryzacji nie działał. Myślałem, że skóry wylezę! Nie mogłem uruchomić dołączonych do interfejsu wtyczek! Więcej – Cubase SX3 oznaczył je jako „nieimportowane” i dupa-sałata. Musiałem po kilku dniach przywrócić system do stanu sprzed instalacji Saffire, by móc przekonać się o jakości wtyczek Focusrite’a. No, ale nie każdy musi mieć takiego pecha ;)

Czy Saffire ma wady? W trakcie 3-miesięcznych testów nie zauważyłem. Pod warunkiem, że nie musimy nagrywać jednocześnie więcej, jak 2 ślady. Jeśli nie przewidujemy takowej sytuacji Saffire jest idealnym interfejsem – jakość dźwięku jest na najwyższym poziomie, ma realizowane sprzętowo kompresory i EQ oraz pogłos (zaznaczam, że nadaje się do odsłuchu...), z łatwością można skonfigurować interfejs tak, by wypuścić dwa niezależne miksy dla dwóch wykonawców, w komplecie jest soft umożliwiający pracę bez dodatkowych inwestycji, a do tego wydajność interfejsu jest wręcz rewelacyjna. Z żalem rozstawałem się w Saffire – fakt, że trzeba za niego położyć około 2000 zł, ale jeśli potrzebujemy takiego interfejsu jest to rozwiązanie idealne. A jeśli komuś realizowane sprzętowo kompresory, EQ i pogłos nie są potrzebne, może zainteresować się wersją Saffire LE. Jeśli ma tą samą wydajność, co „pełna” wersja, to może to być hit. Nic dodać, nic ująć.

Dystrybutor: AudioTech